Pierwsza pomoc przy oparzeniach

Każdy z nas chociaż raz w życiu oparzył się np. parą buchającą z czajnika, tłuszczem pryskającym z patelni, wrzątkiem, czy chociażby żelazkiem. Nawet niewielkie oparzenia potrafią być wyjątkowo bolesne. Dlatego warto wiedzieć jak sobie z nimi radzić.

Wszelkie oparzenia mogą być bardzo niebezpieczne w skutkach. Wyróżnia się, zależnie od przyczyny powstania oparzenia:

Oparzenia termiczne – jest to uszkodzenie ciała, którego przyczyną jest działanie wysokiej temperatury. Źródłem oparzenia termicznego są najczęściej: gorące płyny – mleko, woda, zupa; para wodna – czajniki, bezpośredni kontakt z rozgrzanym przedmiotem – żelazko, grzejnik, grzałka, pogrzebacz, fajerka, lub bezpośredni kontakt z ogniem.

Oparzenia wywołane energią elektryczną – do oparzeń tych dochodzi, gdy jesteśmy narażeni na kontakt ze źródłem silnego prądu elektrycznego oraz, gdy dochodzi do długotrwałego oddziaływania prądu na nasz organizm.

Oparzenia chemiczne – oparzenia środkami chemicznymi są niezwykle groźne dla poszkodowanych. Dochodzi do nich gdy do skóry, oczu lub do przewodu pokarmowego dostanie się substancja żrąca (zasada, kwas lub stężony alkohol). Te niebezpieczne w kontakcie z ciałem człowieka substancje mają postać zarówno płynną jak i stałą, ale też mogą wytwarzać trujące i parzące opary.

Oparzenia słoneczne – oparzenia słoneczne rozwijają się zwykle po 1-4 godzinach od nasłonecznienia. Na skórze pojawiają się rumienie, obrzęk, a nawet pęcherze, podobnie jak w oparzeniu termicznym I i II stopnia. Zmiany zwykle ustępują po 1-2 dniach, pozostawiając złuszczający się naskórek i przebarwienia skóry.

Skala oparzeń:

Wyróżniamy trzy stopnie oparzeń – w zależności od głębokości i liczby uszkodzonych warstw skóry.

I stopień

Oparzenie I stopnia – obejmuje tylko naskórek. Pojawia się zaczerwienienie skóry i lekki obrzęk, natomiast nie występują pęcherze. Chorzy skarżą się na uczucie pieczenia. Wyleczenie następuje po kilku dniach, bez pozostawienia śladów i blizn.

II stopień

Oparzenie II stopnia – dotyczy naskórka i skory właściwej. Występują pęcherze wypełnione żółtawym płynem. Występuje również silny ból, oraz rany dłużej się goją niż w przypadku I stopnia. Okres gojenia 10-21 dni. Oparzenia I lub II stopnia nazywamy oparzeniami lekkimi, jeżeli obejmują nie więcej niż 1-2% powierzchni ciała.

III

Oparzenie III stopnia – oparzeniu ulega skóra na całej grubości. Jest ona sucha, biała, szara, lub zwęglona, bez pęcherzy. Skóra staje się martwa i nie reaguje na dotyk lub ukłucie (uszkodzenie receptorów czuciowych), dlatego odczuwalny jest wtedy dotkliwy ból tylko na obrzeżach oparzenia, a samo miejsce krytyczne nie boli.

Oparzenia są oceniane najczęściej wg następującej reguły:

„Reguła 9″ Wallacea: powierzchnia ciała oparzonego podzielona jest na pola, które stanowią 9% lub 18% całkowitej powierzchni ciała. U dorosłych: głowa stanowi 9%, przednia i tylnia powierzchnia tułowia po 18%, każda z kończyn górnych po 9%, krocze 1%, każda kończyna dolna po 18%. U dzieci poniżej 5. roku życia głowa stanowi 18%, kończyny górne po 9%, kończyny dolne po 14% i tułów łącznie 36%.

woda ogień

Pierwsza pomoc przy oparzeniach

Niezależnie od rodzaju oparzenia podstawowa zasada: jak najszybciej należy schodzić uszkodzone miejsce, najlepiej pod zimną bieżącą wodą. W oparzeniach lekkich (I lub II stopnia) nieprzekraczających 10% powierzchni ciała poparzone miejsce trzymamy pod strumieniem zimnej wody przez przynajmniej 10-15 minut (I stopień) lub 30 minut (II stopień poparzenia). Jeśli urazowi uległa dłoń, najpierw należy zdjąć mu biżuterię, a jeżeli obszar ciała zdążył już spuchnąć, rozciąć pierścionki i bransoletki, aby nie doszło do martwicy tkanek. Przy oparzeniach ciężkich (III stopnia) oparzone miejsce chłodzimy wodą jedynie przez kilka minut, żeby nie wprowadzić pacjenta w stan hipotermii (wyziębienia). Następnie konieczna jest szybka pomoc lekarska. Nie wszystkie oparzenia są na tyle poważne, aby wymagały leczenia w szpitalu. Oparzenia pierwszego i drugiego stopnia można leczyć we własnym zakresie, ale w przypadku jakichkolwiek wątpliwości poszkodowanego należy odwieźć do szpitala. Oparzenia I stopnia goimy bez opatrunku lub nakładamy jedynie opatrunek jałowy. Można użyć Termcoolu, żelu w aerozolu chłodzącego oparzenia, lub Panthenolu w sprayu. Preparaty te działają chłodząco, przeciwbólowo oraz przyspieszają regenerację skóry. W poważniejszych przypadkach trzeba niezwłocznie udać się do lekarza.

woda

Unikajmy błędów

Gdy rana boli, piecze, łapiemy się każdego sposobu, aby sobie ulżyć. Nie warto jednak próbować wszystkiego. Czego zatem lepiej nie robić?

  • Nie należy natłuszczać skóry – nie wolno stosować na ranę masła, oliwy, różnych maści, czy kremów.
  • Nie wolno przekłuwać powstających pęcherzy – chronią one ranę przed zanieczyszczeniem.
  • Nie wolno zrywać ubrania, które już przykleiło się do skóry.
  • W przypadku oparzeń o dużej powierzchni, ciało należy schładzać tylko wilgotnymi chustami, nie wolno polewać bieżącą zimną wodą.
  • Nie stosujemy okładów z lodu ani przemywania spirytusem -alkohol 96% powoduje denaturację białek i może pogłębić uszkodzenia.

Justa 2013

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 10.0/10 (2 votes cast)
Pierwsza pomoc przy oparzeniach, 10.0 out of 10 based on 2 ratings

Podziel się:

Komentarz

komentarz